zaterdag 26 september 2015

Dag 20 Seatlle

Het ontbijt vanochtend stelde niet zoveel voor, er staat wel een wafelijzer, maar we hadden geen zin in wafels. Verder was er genoeg, maar ik hield het bij en bagel, Hinko at iets uitgebreider.
Het regende pijpenstelen en we hoopten dat het later op de dag droog zou worden en anders moesten we in Seattle maar een paraplu kopen. Regen en Seattle gaan nou eenmaal hand in hand.
We konden met de shuttle service van het hotel naar het station, wat we niet hadden gedaan als het niet had geregend, want het is heel dichtbij. Maar nu was het wel fijn!

We waren daardoor wel veel te vroeg bij het station, maar de trein die we anders niet hadden gehaald bleek vertraging te hebben, dus konden we daar alsnog mee naar Seattle. En aangezien het nog steeds heel hard regende kwam dat heel goed uit!
De trein doet er maar een kwartier over en stopt bij King's street station en vanaf daar is het een klein stukje lopen naar Pike Place Market, waar we wilden beginnen. We zijn onderweg nog even ergens gaan zitten voor een kop koffie, want het regende nog steeds!
Maar al gauw was het droog en bleef het ook droog, dus we hadden geluk.



Pike Place Market moet je gezien hebben als je in Seattle bent! Omdat we zo vroeg waren was het nog niet zo druk, maar heel veel was ook nog niet open. De meeste kramen wel en we keken onze ogen uit! Je kunt er alles krijgen wat je maar kunt bedenken.
Het hoogtepunt van de markt is de viskraam, waar de jongens met de vis overgooien. Iedereen staat er massaal te filmen en foto's te maken.






Vanaf de markt kun je naar beneden lopen, naar waterfront, waar een aantal piers zitten, maar daar was niet zoveel te beleven en waren we snel uitgekeken. Je kunt je op de markt overigens wel de hele ochtend vermaken.

We liepen een klein stukje naar de monorail die hoog boven de stad heen en weer zoeft en stopt bij de o-zo-bekende spaceneedle!
Om de needle is van alles te doen en te bekijken en je kunt er ook in, bovenin is een restaurant en een uitzichtdeck, maar wij hadden gelezen dat de toegang 25 dollar per persoon is en dat vonden we wat prijzig. Bovendien zit er niet ver van het station nog een uitkijkplek bovenin een wolkenkrabber en dat kost 16 dollar per persoon, dus wilden we daar later nog een kijkje nemen.



Wel leuk om die needle een keer van dichtbij gezien te hebben. We hebben er in de buurt een hapje gegeten en hebben de monorail weer terug genomen.

Seattle is een hele leuke, hele mooie stad. Veel van de wat oudere architectuur deed ons denken aan New York en zoals in de meeste grote steden in de US was er een goede mix van oud en nieuw. Leuk om te zien, vriendelijke sfeer en niet zo hysterisch druk. Maar dat kan ook aan de tijd van het jaar liggen natuurlijk.

We kwamen bij wolkenkrabber vanwaar je dus prachtig uitkijkt over de stad en besloten daar een kijkje te nemen. Met verschillende liften kom je uiteindelijk op de 73e verdieping en het uitzicht is echt prachtig! Je hebt een 360 graden uitzicht, echt fantastisch! Als het niet zo bewolkt was geweest hadden we nog verder kunnen kijken, maar alsnog konden we veel zien. Het leuke is dat niet veel mensen lijken te weten dat dit bestaat, het was er heel rustig en we konden op ons gemak rond kijken. Echt een aanrader!





Aan het eind van de middag hadden we het wel gezien en namen we de trein weer terug naar Tukwilla, maar niet voor eerst even een kijkje te nemen in het stadion van Wahington's grootste trots: de seahawks, het American Football team. Het stadion is vlakbij het station en was leuk om gezien te hebben. Go hawks!




Terug op de kamer hebben wat tv gekeken en de berichten gecheckt.
We zijn op tijd gaan eten bij een Mexicaan in de buurt en het smaakte prima. Daarna nog een laatste keer door het winkelcentrum gestruind, ik zou daar makkelijk een dag kunnen vertoeven, en eenmaal terug in het hotel hebben we ons gewaagd aan het uitpakken van alle aankopen, zodat we ze kunnen verdelen. Het wordt een grote uitdaging om alles zo te verdelen dat we onder de 23 kilo blijven, maar we gaan ervoor!
Gelukkig hoeven we morgen niet zo vroeg weg. Dan is de vakantie alweer voorbij! Wat is die laatste week snel gegaan, maar wat hebben we het leuk gehad. Wederom een prachtig gebied verkend, we komen hier hopelijk nog een keer terug!

vrijdag 25 september 2015

Dag 19 Olympia - Tukwilla

Vanochtend was Jane al vroeg wakker en heeft al het eten dat ze teveel had gekocht voor ons ingepakt zodat we het mee konden nemen. En dat was veel. Ik weet niet hoe ze denkt dat we dat ooit allemaal op krijgen!
We hebben weer muffins en eieren gegeten en rustig aan alles ingepakt. We hoefden pas om half 10 weg en we waren al op tijd opgestaan.

We hebben haar gauw nog even uitgelegd hoe ze facetime moet gebruiken, zodat we af en toe eens kunnen bellen en na veel knuffels zijn we vertrokken richting de Boeing fabriek.
De tour begon om twaalf uur en we waren ruim op tijd. Het was ontzettend druk, een populaire attractie! We begonnen met een korte film en daarna gingen we per bus naar de enorme hallen waar de vliegtuigen in elkaar worden gezet.
Het was leuk en interessant om te zien hoe dat er aan toe gaat, helaas mochten we geen telefoons en camera's meenemen tijdens de tour.
We zagen de Boeing 747, 777 en de 787 in productie. De tour duurt maar anderhalf uur, maar het geeft een goede impressie.







Na de tour reden we naar een enorm outletcentre met maar liefst 120 winkels. En geloof het of niet, ook hier hebben we onze slag geslagen. Belachelijk. We krijgen het nooit voor elkaar onder de toegestane 23 kilo te blijven!




Het was onderweg ontzettend druk, dus we hebben overal wat langer over gedaan, maar toen we naar het hotel reden, het was inmiddels al vier uur geweest, kwamen we in een hardnekkige file, zelfs in de carpool strook stond het vast.
Wel heel handig, zo'n carpoolstrook. Als je met twee of meer mensen in de auto zit mag je daar gebruik van maken en dan race je het verkeer zo voorbij! Alleen nu dus niet...

We slapen in Tukwilla, een plaatsje vlakbij Seattle, de hotels in Seattle zijn nogal aan de prijs. Het is een Residence Inn by Marriot, een soort klein appartementje, lekker groot, dus we kunnen op ons gemak alle aankopen over de koffers verdelen.
Het hotel zit vlakbij een treinstation, dus morgenochtend pakken we de trein naar Seattle en gaan we de boel daar verkennen, we zijn erg benieuwd!

We hebben vanavond gegeten bij de Cheesecake factory, waar het vreselijk druk was. We hebben allebei een heerlijke burger gehad en een stuk cheesecake meegenomen naar de hotelkamer.
Na het eten hebben nog even rondgelopen in een winkelcentrum vlakbij, het grootste winkelcentrum dat we ooit hebben gezien!

Vanavond hopen we goed te slapen, we willen op tijd de trein nemen, maar dat zal vast wel goed komen!

Dag 18 Olympia

Gisteravond voordat we gingen slapen liepen er twee herten in de voortuin! Zo leuk om te zien! Ze zijn gewend aan mensen, maar wel heel schuw. Leuk om ze van zo dichtbij te zien!



We zijn op tijd gaan slapen, Jane was zo zenuwachtig geweest voor onze komst dat ze de nacht ervoor geen oog had dicht gedaan. Zij was dus al vroeg in de veren en wij gingen niet veel later naar bed. Ik heb nog niet één nacht in de vakantie zo lekker geslapen als vannacht, heerlijk.

En ook vanochtend was Jane bang dat we honger zouden lijden, ze had muffins, eieren, pannenkoekjes, fruit... Veel te veel.
We hielden het bij een muffin, roereieren en wat fruit. Ik had aangeboden om de eieren te maken, we willen ons ook niet door Jane laten bedienen. En ze heeft een prachtige keuken, daar ben ik wel jaloers op!

Hinko en ik hebben 's ochtends wat door de buurt gestruind, het is er echt ontzettend mooi. De huizen varieren van klein tot groot, maar allemaal zijn ze even netjes en mooi. Her en der in het bos zie je een klein meertje, helaas staat het water door de droogte heel laag. Ook nu zagen we weer een hertje lopen, die was totaal niet van ons onder de indruk.
En het is er zo heerlijk rustig! Echt een mooie plek.



Verder hebben we in de middag niet zoveel gedaan, het was heerlijk weer, we hebben bij Jane op de veranda wat zitten keuvelen, het is zo'n gezellige tante! En het was leuk om met haar te praten over hoe zij Nederland had ervaren.
We hebben nog even via Facetime gebeld met Hinko zijn ouders, zodat zij elkaar ook even konden zien en dat vond ze zo leuk!

Al gauw was het tijd om naar de haven te rijden voor de boottocht, een vriendin van Jane ging ook mee en het was zo gezellig! Het was niet zo'n hele grote zeilboot, maar groot genoeg voor ons en de bemanning, een heel vriendelijk stel die alles wilden weten over Nederland.
De tijd vloog om, het was echt perfect weer, helemaal niet koud en genoeg wind om te kunnen zeilen. Het schijnt dat er veel zeehonden zijn in het stukje waar wij waren, maar helaas hebben wij ze niet gezien.










Eenmaal terug hebben we nog wat gegeten bij een restaurant vlakbij de haven en het eten was heerlijk! We hadden allemaal vis en het smaakte echt ontzettend goed.

Helaas gaan we morgen weer verder, Jane vindt het maar niks dat we weer weg gaan en we hebben haar wel honderd keer moeten beloven dat we nog een keer terug komen.
We beginnen morgen met een tour bij de Boeing fabriek en gaan daarna nog één keer shoppen bij een heel groot outletcentre.

donderdag 24 september 2015

Dag 17 Packwood - Olympia (tante Jane)

Vanochtend waren we weer vroeg op, we hebben wat gegeten en onze berichten gecheckt in de lobby en al vrij snel waren we klaar voor vertrek.
Je wordt na een tijdje heel handig in het 'inpakken en wegwezen'.
Onze bestemming is het huis van Hinko's tante, Jane. Jane is 19 jaar geleden getrouwd met de broer van Hinko's vader en samen woonden ze in Californië, maar na het overlijden van oom Henk is ze naar de staat Washington verhuisd.
Maar voordat we daar waren maakten we nog een stop bij een kleine outletcentre en hebben we nog wat boodschappen gedaan; inmiddels hebben we zo'n beetje alles van ons lijstje afgestreept. Het was ook maar twee uur rijden naar Olympia, dus we konden rustig aan doen.

Het was wel even spannend, we hadden via Facebook en email wel veel contact gehad met Jane, maar we hadden haar nog nooit ontmoet, ook Hinko niet.
Maar toen we daar (na even zoeken) aankwamen was het hartstikke leuk, het is een hele hartelijke Amerikaanse dame. Ze woont er prachtig in een straat met allemaal vrijstaande huizen in het bos in de heuvels en in de verte is Mount Rainier te zien.






We hadden natuurlijk heel wat bij te kletsen en ze gaf ons een kleine rondleiding door Olympia, het is een gezellig stadje.
We haalden bij een boerderij in de buurt mais, drie kolven voor een dollar.
Want Jane ging voor ons koken en we kregen bijna een hartverzakking toen we zagen wat ze allemaal had gekocht! De dikste steaks die ik ooit had gezien, van één steak kon je makkelijk met drie man eten, maar we kregen er ieder één! Ze had de mais, gepofte aardappels en ceasar salade.
Het is natuurlijk niet netjes om het niet op te eten, maar we knapten bijna uit elkaar!
En ze had ook nog een citroen meringue taart als toetje!
Enfin, we hoefden er geen honger te lijden. Ik moet trouwens wel bekennen dat Jane wel weet hoe ze steak moet bereiden, op de barbecue, het was heerlijk mals! En ook de mais was de lekkerste die ik ooit had gehad.




We hebben 's avonds nog lekker zitten kletsen, we hadden wat kleine cadeautjes voor haar meegenomen uit Nederland en ook nog wat van Hinko's ouders en dat vond ze ontzettend leuk. Ze was vooral blij met de stroopwafels die we voor haar hadden meegenomen!

Morgen zien we wel wat we gaan doen, in de middag heeft Jane een kleine tocht op een zeilboot geregeld, dus we zijn benieuwd!

dinsdag 22 september 2015

Dag 16 Packwood (Mount Rainier)

Dachten we in eerste instantie dat er geen ontbijt bij de overnachting zat, maar dat bleek wel zo te zijn. Het was niet veel, maar wat er was, was goed.
We wilden vroeg naar Mount Rainier, dan is het nog niet zo druk en de wandeling die we wilden maken duurt wel dik vier uur.
Aangezien er goed weer was voorspeld hadden we beide een korte broek aan en een shirt met alleen onze fleece vesten erover heen. Daar kregen we snel spijt van, hoe verder we naar boven reden, hoe kouder het werd. En niet alleen koud (zo'n 5-7 graden), maar ook bewolkt en dikke mist, af en toe zelfs een spatje regen.
Okay! Daar waren we niet op voorbereid! We stopten bij een aantal watervallen om foto's te maken, maar van Mt. Rainier was niks te zien.

Christine Falls @ Mt. Rainier

Narada Falls @ Mt. Rainier NP

Mt. Rainier @ Paradise
We reden dapper door naar boven, naar het visitor center waar ook het begin van de trail is, maar het was echt geen weer om in je korte broek een wandeling van vier uur te maken. We wisten echt niet zo goed wat we nu wilden gaan doen. We hadden geen plan B, terug rijden om ons om te kleden vonden we geen optie, je bent al snel een uur onderweg en dan moet je weer terug naar de berg...
We besloten even te wachten, misschien klaarde het op, maar na een half uur hadden we geen geduld meer om te wachten. We hadden een kaart meegenomen bij de ingang van het park en besloten na lang wikken en wegen om naar de noordkant van de berg te rijden, op goed geluk, hopen dat het daar wel zonnig was.
Inmiddels was het al elf uur geweest en de rit naar de noordkant zou ons ook nog een klein uur kosten.
Maar het bleek de moeite waard! Blauwe luchten en een prachtig, echt een prachtig uitzicht op Mt. Rainier. Vanaf de parkeerplaats liepen we een klein stukje naar een uitkijkpunt en de berg, met alle sneeuw en ijs en de zon die erop scheen, leek ontzettend dichtbij, haast alsof je hem zou kunnen aanraken.
Het was er doodstil, je hoorde de rivier beneden in het dal razen en verder hoorde je niks. De zon scheen volop, ik had er de hele middag wel kunnen zitten!

Mt. Rainier @ Sunrise

Mt. Rainier @ Sunrise


Dat deden we natuurlijk niet, we reden via dezelfde weg terug (er is ook geen andere weg) en namen de tijd om foto's te maken.
Waar we vanochtend van baalde, naast dat we de wandeling niet gingen doen, was dat we geen mooie foto's konden maken van de 'reflection lakes'. Op een mooie dag kun je de weerspiegeling van de berg in deze twee meren heel goed zien en op de foto zetten.
En nu het was opgeklaard bedachten we om dit alsnog te proberen, maar al snel kwamen we erachter dat die dikke mist aan de andere kant nog steeds niet was opgetrokken! En dus was er nog niet veel te zien in de meren en daarbij staat het water ook heel laag.
Hinko heeft toch wat foto's gemaakt, maar het was er zo koud dat we er snel weer weg gingen.

Reflection lakes


Met het maken van al die foto's onderweg was de middag ook al snel om, dus we reden terug naar het hotel en hebben daar nog lekker even in het zonnetje gezeten, onze mail en berichtjes bekeken, de foto's op de laptop gezet etc. en zijn daarna een hapje gaan eten in één van de weinig eetgelegenheden in Packwood. De blue spruce saloon heet het. We namen de fish en chips en glimmend van het frituurvet stond het even later voor onze neus. Na een paar hapjes vond ik het wel prima, Hinko kreeg meer op dan ik. Misschien hadden we gewoon een burger moeten bestellen...

Morgen gaan we naar tante Jane in Olympia, we hebben verder niks op de planning, dus we doen lekker rustig aan.

maandag 21 september 2015

Dag 15 Portland - Packwood

Wederom hebben we niet al te best geslapen vannacht. Ik weet niet wat er allemaal gaande was, maar buiten, op de parkeerplaats, was het de hele nacht rumoerig.

We stonden dus niet zo vroeg om vanochtend, maar zoveel hadden we ook niet gepland voor vandaag, het was vooral een rij-dag. Na een simpel ontbijt hebben we voor de laatste keer in Oregon boodschappen gedaan (je betaald in deze staat geen sale-taks, daarom hebben we hier ook zoveel gekocht), want het plaatsje waar we vannacht slapen, Packwood, heeft niet veel en er zit geen ontbijt bij de overnachting.

Rond 10 uur reden we richting Mount St. Helens, dat was zo’n twee uur rijden. En inmiddels waren we alweer in de staat Washington. Onderweg was het voornamelijk bewolkt, maar hoe dichterbij we bij Mount St. Helens kwamen, hoe erger de bewolking leek te worden, het was alsof de bewolking op de grond hing. Af en toe regende het. Heel even dachten we: het zal toch niet zo zijn dat we straks die berg niet kunnen zien? Vulkaan moet ik eigenlijk zeggen.
Want St. Helens is een actieve vulkaan die in het verleden regelmatig is gebarsten, maar de laatste keer, op 18 mei 1980, was het goed mis. Dagen ervoor waren er al kleine aardbevingen en op de dag zelf, in de ochtend, was de kracht zo groot dat de top van de berg naar binnen viel en daarbij de grootste landverschuiving ooit plaats vond. De druk onder de berg was zo groot, dat aan de flank van de berg hete gassen omhoog spoten, waardoor de gletsjers direct smolten en er een dikke modderstroom ontstond. Zo verwoestte de uitbarsting in drie fases in 10 minuten kilometers aan bos.
We reden naar het Johnston Ridge observatory vanwaar je uitkijkt op de berg, die nu voor een deel weg is. Gelukkig was de bewolking achter ons en hadden we prima zicht op St. Helens.
In de observatory waren twee korte films te zien over de uitbarsting die we beide hebben gekeken. We zijn er wel wat wijzer van geworden, maar degene die de films in elkaar heeft gezet had een goed gevoel voor dramatiek.

Mt. St. Helens

Mt. St. Helens

Mt. St. Helens

Desalniettemin was het leuk om er even rond te kijken, het hele gebied rondom de vulkaan is nog altijd grotendeels kaal, al kun je zien dat het bos zich langzaam aan het herstellen is. 

We reden dezelfde weg weer terug, het is een mooie route om te rijden, en zette koers naar Packwood. Ook dit was nog wel een stuk rijden.  Pas aan het eind van de middag kwamen we aan bij het hotel, de Mountain View Lodge. Het zijn cabins, we hebben een king bed en een eigen keukentje, al zullen we daar geen gebruik van maken. Het stelt niet veel voor, net als Packwood, het is echt een gehucht van niks, maar het ligt midden in de bossen en de omgeving is prachtig. Het is morgen 40 minuten rijden naar Mount Rainier, waar we een lange wandeling gepland hebben.
We hebben geen internet in de cabin zelf, maar wel in het hoofdgebouw. Het is nog steeds bewolkt, maar niet koud en voor morgen is beter weer voorspeld.

Mountain View Lodge in Packwood

Mountain View Lodge in Packwood